مازندلیگ

فراموشی برای همه، حتی آنهایی که می خواهند خاطرات تلخ را بیرون بریزند و به یاد نیاورند ناراحت کننده است. فراموشی حاد یعنی آلزایمر، یکی از ده بیماری شدید قرن قلمداد می شود که ابتلا به آن حتی تبعاتی چون مرگ تدریجی در پی دارد.

فوتبال مازندران انگار آلزایمر گرفته و به این بیماری فرصت داده تاروح و جانش را تسخیر کند. نکته عجیب برایمان عدم اجتناب از پیشروی این بیماری سرطان گونه و رشد در تار و پودش است. تازه ترین نمونه ای که از این بی توجهی به رفع آلزایمر فوتبال یافته ایم مربوط می شود به تیم « شهید کجوری ». این تیم تنها موفقیت فصل 89-88 مازندران را رقم زد ولی در ناباوری محض می بینیم تک نقطه روشن خاموش می شود و آب از آب تکان نمی خورد.

گزارش کامل در ادامه مطلب

هیچ اظهار نظری در باب تأسف از رفتن شهید کجوری نشنیده ایم واین همان ترسی است که از شیوع آلزایمر در فوتبال مازندران داریم و هشدارش را مدت ها پیش داده بودیم.

این فقط فوتبال نیست که در قبال خروج شهید کجوری ضربه خورده است. ورزش مازندران هم دو پایگاه را در رشته های دو و میدانی و هندبال از کف داده و مایه تأثر است که با وجود نشانه های پراهمیتی که آنها داشته اند می گذارد که برود.

اما ما نه می خواهیم آلزایمر بگیریم و نه این اجازه را به خود می دهیم که فراموشکارانه رفتار کنیم.

چهارم تیر 89 حتماً به یادمان می ماند. در این روز تیم شهید کجوری قائم شهر به عنوان تیم دوم از لیگ دسته سوم فوتبال کشور به لیگ دسته دوم ایران صعود کرد وشادابی خاصی را به پیکره فوتبال استان وارد آورد حال آنکه شموشک نوشهر سقوط کرد و نساجی در جا زد.

چهارم تیر را باید فوتبال ها قاب کنند و به سینه خود بزنند تایادشان بیفتد که در اوج ناامیدی توسط شهید کجوری جان گرفتند و به آینده خود امیدوار شدند.

اگر مسئولان به روی خودشان نمی آورند اما ما نمی توانیم فاجعه رفتن شهید کجوری را باور کنیم. حتماً سال های سال از خسرانی که به فوتبال مان خورد خواهیم گفت.

امیدواریم حداقل رفتن شهید کجوری عطر پیروزی و صعود را با خود نبرد، نکند که چنین ساده رها کردن این تیم موفق فوتبال مان را نفرین کند؟!//دستنوشته های عبداهاشم پور